Dziś u Mamy Witaj, Gwiazdo morza, Wielka Matko Boga, Panno zawsze czysta, Bramo niebios błoga. Ty, coś Gabriela Slowem powitana, Utwierdź nas w pokoju, Odmień Ewy miano. Winnych wyzwól z więzów, Ślepym powróć blaski. Oddal nasze nędze, Uproś wszelkie łaski. Martwy krzyż na którym gaśnie życie a pod nim jagnię szukające swojego Pasterza . Kimże jesteśmy bez krwi i ciała Jego – źdźbłem To i tamto trzeba jeszcze to zapamiętać i tamto niech dowiem się ile potrzebuję czasu dla siebie dla własnego ciała niewłaściwego jego rytmu gdy Jak Anioł Przychodzi sama Jak Anioł z nieba Delikatnie się skrada Jest dniem i nocą Blaskiem na duszy i ciele Skrzydła nad Tobą rozkłada I nie Z esemesów to jest pewne, Los podsuwał dziewczę jedne, To nie było jednak dane, Między nas postawił ścianę, Była Poezja z niebios zesłana | „Nieuk i niedorajda” FRASZKA inspirowana przysłowiem. ,, Nie wszystko złoto , co się świeci" * ponad rozumu granicę zahaczasz o niebo własną świętą dzwonnicę Róbmy jak myślimy Także tego chcemy Jest to naszą sprawą w jaki sposób życie swoje przeżyjmy Nikt nie może nami przecież decydować co mamy zrobić lub Grudzień 17:00 biel sufitu musi wystarczyć gdy słońce odsypia lato jemu wolno nam wymyślono żarówkę stojąc pod żyrandolem nie wiem czy powinnam czuć Że wam w dniach wio­sny dały, o! dziat­ki, Poić się słod­kiem imie­niem mat­ki! Bo mat­ka w ży­ciu, dzia­two ko­cha­na, To ręka Boga z nie­bios ze­sła­na; To ci­che skrzy­dło Stró­ża Anio­ła, Któ­re ci smut­ki roz­wie­wa z czo­ła; To ja­sna gwiaz­da, co od po­wi­cia, Świe­ci przez wszyst­kie dni twe Kochani grupowicze życzę wam wszystkim grupowiczom aby te święta Bożego Narodzenia i nowego roku były świętami miłości serdeczności ciepła rodzinnego KMi7pW. Przykłady Niebiosa wiedzą, skąd się bierze ta muzyka... - Z niebios? Jeżeli towarzyszy temu miłość, to jest to łaska zesłana z niebios. Literature Chyba walczę z niebiosami. Jakby ktoś upuścił ten ląd z niebios i zostawił tam, gdzie się roztrzaskał. Literature Sam prorok Abraham, odbudował Kabę wieki temu, a umiejscowiony wewnątrz wyjątkowy Czarny Kamień spadł z niebios. Co to będzie za ogień, który się upora z „niebiosami” i „ziemią”? Jaki będzie tego wynik? jw2019 Zanim zdołała zgromadzić swe siły i uderzyć na stolicę, Huma przepędził jej smoki z niebios. Literature Wyglądało to tak, jakby ktoś upuścił ten ląd z niebios i zostawił tam, gdzie się roztrzaskał. Literature Był mi, jak sądzę, zesłany z niebios, by zaprowadzić mnie do tej rzeki. Literature Uznała, że był aniołem zesłanym z niebios. Coś jak znak z niebios, od przeznaczenia czy czego tam chcesz. Literature Taki kształt przybiera też błyskawica, gdy uderza z niebios w ziemię. Literature Jakość jest wynikiem milionów aktów uwagi — nie tylko wspaniałych metod spływających z niebios. Literature – Spencer Wingate jest egocentrycznym pyszałkiem, któremu się wydaje, że jest darem z niebios dla rodu niewieściego. Literature Lekcja 71 Bycie robotnikami świata to honor pochodzący z niebios – Zamierzam ci pomóc. Literature – Głos Inevery drżał. – Czy przemawiasz do mnie z Niebios? Literature – Te istoty z niebios, przeciwstawiające się demonom, mają wiele imion, ale najczęściej są nazywane aniołami. Literature Zawsze gdy umiera dobre dziecko, z niebios zstępuje anioł i bierze je w ramiona opensubtitles2 Chodnikiem jak archanioł zesłany z niebios nadchodził pospiesznie oficer policji. Literature Tyle, że on sądził, iż twoje zdolności są rodem z Piekieł, nie z Niebios. Literature Gdzie jest ogień z niebios, by wypalić zarazę? Literature Wkrótce skały z niebios zdziesiątkują królestwo i zakończą jego panowanie. Jednakże Bóg poczynił już pewne kroki wobec Szatana, kazał go bowiem usunąć z niebios w pobliże Ziemi. jw2019 Simo-no-kuZgłoska pierwsza, w której z niebios sypią się żelazne gwiazdy Literature Gdy ręka samego Boga sięga z niebios opensubtitles2 Żadna inna sytuacja nie przynosi więcej radości, szczęścia i obfitości kobiecie niż moment w którym dowiaduje się o nadejściu nowego członka w tym momencie prawdziwie rodzi się matka. Pojawiają się nowe marzenia i nadzieje dla nienarodzonego dziecka; nadzieje i marzenia, które później będą przenikać przez łono całej zachwycona kiedy poczułam nowe życie ruszająca się we tak wszystkie kobiety które doświadczyły tej niepowtarzalnej rzeczy. Każdą matkę przepełnia radość kiedy po raz pierwszy słyszy bicie serca jej rozwijającego się dziecka. Kiedy pierwszy raz czuje subtelne ruchy dziecka w jej łonie, jakby ktoś delikatnie głaskał jej długich godzinach wyczerpującego porodu, matka jest w stanie przekształcić cały fizyczny ból i cierpienie którego doświadczyła w bezwarunkową miłość dla dziecka. Nowego członka każdy kto twierdzi, że miłość matki zaczyna się gdy po raz pierwszy trzyma dziecko w ramionach, jest w dużym członek rodziny. Kiedy pojawia się miłość?Bez wątpienia miłość i radość matki rodzą się z chwilą gdy zaczyna rozumieć, że jej ciało stało się źródłem nowego łono zamieniło się w kołyskę. Jej piersi – teraz ciepłe i bardziej widoczne – będą wkrótce największym źródłem pożywienia i ścieżką do połączenia z jej nowo narodzonym zdaje sobie sprawę, że jest matką podczas pierwszego USG. Nie potrafi wtedy powstrzymać łez wzruszenia. Słysząc gwałtowne bicie serduszka swojego dziecka jej własne zaczyna bić równie szybko. Przytłacza ją ogromne szczęście wywołane pierwszym kontaktem ze swoim nienarodzonym dzieckiem. Nowym członkiem jej matki nadal rośnie gdy zaczyna odczuwać te małe i subtelne kopnięcia w jej łonie. Przypominają jej one, że już nigdy w życiu nie będzie sama. Właśnie wtedy odkrywa prawdę: Cud życia pojawia się właśnie w tej chwili, w jej własnym zaczyna się kiedy matka zdaje sobie sprawę, że jej życie nie będzie idealne, ale za to bardzo wtedy, że prawdziwe i absolutne szczęście można osiągnąć tylko wtedy gdy dzielimy się nim z tymi których kochamy – z partnerem, członkami rodziny i z tą małą istotą która się w niej więzi z tym nowym życiemWiele osób ma, bez wątpienia, trudności ze zrozumieniem jak może dojść do tak silnego związku. Jednak każda kobieta która doświadczyła ciąży rozumie, że ta wyjątkowa i szczególna więź tworzy się w momencie gdy odkryjemy, że będziemy matka marzy o dniu w którym po raz pierwszy będzie mogła trzymać w ramionach swoje małe słońce. Wie, że są związani na całe życie. Każde USG, każdy mały ruch, stają się kamieniami milowymi w życiu wszystkich matka wie jednak, że czeka ją długi okres następne dziewięć miesięcy będzie musiała zadowolić się rozmytymi obrazami ultrasonograficznymi na czarno-białym ekranie zanim zobaczy swojego syna lub córkę twarzą w twarz i odkryje kolor jej skóry, włosów i będzie mogła wziąć swoje dziecko w ramiona i poczuć jego delikatną skórę. Będzie musiała zadowolić się i cieszyć każdym kopnięciem dziecka, które będą co raz ciąży, kobieta zaczyna czuć niepohamowaną potrzebę nawiązania więzi z życiem które w niej rośnie. Z tego powodu podczas odpoczynku będzie próbowała połączyć się z nowym członkiem swojej instynktownie, zacznie pieścić brzuch. Okrężne ruchy jej dłoni są niczym spokojna i pełna miłości rozmowa z dzieckiem – rodzajem matko, jeżeli identyfikujesz się z tym co tutaj czytasz. Bądź pewna, że te wszystkie uczucia są normalne dla zdrowej kobiety i nie pojawiają się bez powodu .Kilka badań naukowych potwierdziło pozytywny wpływ kontaktu prenatalnego pomiędzy matkami a ich nienarodzonymi czynności takie jak czytanie historii na głos lub odtwarzanie muzyki w czasie ciąży jest zaskakująco korzystne dla rozwoju dzień w którym dwa życia się rozdzielająNadszedł ten moment. Nowy członek rodziny postanawia opuścić twoje łono. Odchodzą ci wody i zaczynasz odczuwać słodki ból – ból który ogłasza przyjście twojego dziecka na ten czas aby być silną, dla siebie i przede wszystkim dla swojego dziecka. Najgłębsza możliwie miłość, ta na którą czekałaś w niepewności przez tyle czasu, ma się zaraz wszystkie dni noszenia w sobie drugiego życie w jednym momencie odchodzą w przeszłość. Odchodzą razem z bólem i cierpieniem których doświadczyłaś podczas własne oczy ujrzysz nowe życie, nowego członka twojej rodziny. Ułożysz go bezpiecznie w swoich ramionach. Uwierzysz w miłość od pierwszego wejrzenia, tą której istnienia nie byłaś pewna przez długi twój świat się zmienia kiedy usłyszysz pierwszy płacz twojego dziecka. Kiedy po raz pierwszy spojrzysz mu głęboko w może Cię zainteresować ... MATKA Dziecię! jest mnóstwo Aniołów w Niebie, Co każdy krok twój śledzą z obłoku, Lecz tu na ziemi, tak blizko ciebie, Czuwa twój Anioł z łezką na oku. On cię osłania skrzydły swojemi, A więc go kochać i czcić potrzeba, Bo kto zasmuci Anioła ziemi, To jakby smucił Aniołów z Nieba. Czcij więc i kochaj matkę jedyną, Bo to twój Anioł drogą dziecino! BEZ MAMY Dziecinki moje! czy też wy wiecie, Czem jest mateczka dla was na świecie? Czyście też kiedy myślały o tem, Jakim to dla niej nieraz kłopotem Jest upór dziecka, które umyślnie, Z ócz biednej matki łzy rzewne ciśnie? I czy wiesz dziatwo, jakeś bogatą, Że są przy tobie mama i tato, Którzy nad tobą i dniem i nocą, Ciągle czuwają, wciąż się kłopocą, I wspólnie z całą pracują siłą, Aby dziateczkom ich dobrze było? O! dziatwo moja, figlarna, żywa, Ani przeczuwasz jakeś szczęśliwa! Ani ci przez myśl nie przejdzie może, Wciąż błogosławić wyroki Boże, Że wam w dniach wiosny dały, o! dziatki, Poić się słodkiem imieniem matki! Bo matka w życiu, dziatwo kochana, To ręka Boga z niebios zesłana; To ciche skrzydło Stróża Anioła, Które ci smutki rozwiewa z czoła; To jasna gwiazda, co od powicia, Świeci przez wszystkie dni twego życia. Jeśli Bóg dzieciom matki poskąpi, O! to tej straty nikt nie zastąpi... To nie odkupić jej łez potokiem, To wciąż się za nią obracać wzrokiem, To wciąż, na smutnem życia ściernisku, Tęsknić i tęsknić do jej uścisku! O! na kolana padnijcie dzieci! I temu oku, co dla was świeci, I temu sercu, co jakby złote, Ma samą tylko dla was pieszczotę, I tej opatrznej, matczynej ręce: Wdzięczność i miłość nieście w podzięce! Bo wy nie wiecie dziateczki drogie, Że są i inne dzieci ubogie, Co nie słyszały jeszcze ni razu Słodkiego matki swojej wyrazu, Ni jej tkliwego słowa pieszczoty, A noszą smutne imię: — sieroty! O! ty, po stokroć dziatwo szczęśliwa, Którą do serca matka przyzywa, I tak cię garnie w objęcia słodko: Jeśli się spotkasz z jaką sierotką, Co się samotnie błąka śród świata, Zastąp jej siostrę, zastąp jej brata! A ten, przed którym nic nie uchodzi, Bóg ci twe tkliwe serce nagrodzi! I ta mateczka biednej dziecinki, Za wszystkie twoje dobre uczynki, Długich dni pasmo wymodli w niebie, Dla twojej mamy, ojca i ciebie! JAK KOCHAĆ MAMĘ Zewsząd mię pytasz figlarna dziatwo, Jak kochać mamę? — a to tak łatwo: Zawsze jej tylko spełniaj rozkazy, Strzeż się najlżejszej na sercu skazy; Bądź wzorem cnoty i pobożności: A tem jej dowód dasz swej miłości. Bo czemże innem jej okażecie, Że ją kochacie i miłujecie? Cóż jej — nad własność twoją jedyną, Nad czyste serce, oddasz dziecino? Skoro ty jeszcze, mały aniele, Sam do rozdania masz tak niewiele? Więc tem ją naprzód kochaj serdecznie, Że w domu będziesz sprawiał się grzecznie; Tem, że do nauk, synku mój miły, Będziesz się garnął co starczą siły; Tem, że się nawet strzedz będziesz cienia Powodu, do jej łez i zmartwienia. Słowem, dziecino, na każdym kroku, Ową cześć dla niej miej na widoku! Bo cnota, pilność, piękne przymioty, To tajemniczy ów kluczyk złoty, Co ci w nagrodę, drobiazgu hoży, Na rozcież serce matki otworzy! ZAWSZE MAMA Zwróć się dziatwo ku tej dobie, W niemowlęce twoje latka, Gdy jak Anioł Stróż przy tobie, Pochylona stała matka; Jak już wtedy, wzrok dziecięcia, Jej jedynie szukał samej, Jak garnęłaś się w objęcia, Ukochanej twojej mamy. Czy pamiętasz dziatwo droga, Kto to pierwszy z otoczenia, Zwracał twoją myśl do Boga? Rączki składał do modlenia? Kto w serduszka twoje małe, Siał najpierwsze cnót zadatki? Kto ci głosił Bożą chwałę? Jak nie usta twojej matki? Czy wiesz dziatwo, czyje serce, Bóg na mistrza ci przeznaczył? Kto literkę po literce, Na książeczce ci tłómaczył? Kto cię uczył, jak nie mama, Władać piórem lub igiełką? Wszędzie ona, ona sama, Pierwsze niosła ci światełko! O! gdzie tylko się zwrócicie, Myślą, wzrokiem, drogie dziatki! Zawsze, zawsze tam ujrzycie, Ukochaną postać matki. Jej wzrok o was wciąż pamięta; Jej myśl o was wiecznie radzi; Jej to dłoń was pieści święta, I przez życie wciąż prowadzi. O! po stokroć wieku błogi, Póki każdym twoim krokiem, Dłoń kieruje matki drogiej, Póki rośniesz pod jej okiem! Bóg w jej ręce, lube dziatki, Całe wasze szczęście złożył, I On dla was w sercu matki, Tu na ziemi, raj otworzył! Zawsze mamawedług rysunku Fr. Tegazzo ROZMOWA Z MAMĄ — Powiedz mi, proszę, mateczko droga! Którędy trafić do Pana Boga? Czy ta jest ścieżka żywota wieczna, Co lśni na niebie jak wstęga mleczna? Czy jaka inna, ukryta może, Która prowadzi w Królestwo Boże? — O! mój najmilszy aniołku mały! Ten jak puch śniegu gościniec biały, Na którym ciepłą, wiosenną nocą, Gwiazdki srebrnemi skrami migocą: To tylko dla nas, jako wzór święty, Na lazurowem niebie rozpięty, By droga nasza była tak biała, Jak ta w błękitach wstęga wspaniała. Kto chce do nieba trafić, o! dziecię, Ten drogę znajdzie i tu na świecie... Niech tylko nigdy, jak źli wędrowce, Nie zbacza z cnoty gdzieś na manowce; Niech serce swoje bliźnim otworzy, Niech zeń przybytek uczyni Boży, A droga jego pójdzie najprościej, Z padołu ziemi, do gwiazd jasności. O! mój aniołku! przed tobą droga Leży, wiodąca do Pana Boga! Nie zbaczaj tylko na ścieżki kręte, Lecz powinności wypełniaj święte: A gdy w przyszłości kiedyś dalekiej, Przyjdzie ci żegnać ten świat na wieki, Bóg duszę twoją wzniesie do siebie I śród gwiazd jasnych zawiesi w niebie! IMIENINY MAMY Gwarno, rojno... W cichym domu, Od wesela aż drżą ściany; Dziatwa sobie pokryjomu, Przepowiada wiersz zadany, I gromadzi darów tyle, Że aż moc ich oko łudzi! Ciszej, ciszej, bo za chwilę Mama pewnie się obudzi! Czy to dzisiaj jakie święto? Czy kalendarz się nie myli? Że tak z twarzą uśmiechniętą, Czekasz dziatwo owej chwili? Coś ważnego snać się stanie? Lecz mi trudno dojść przyczyny... Więc powiedzcie! — „Cyt, mój Panie! Dziś są mamy imieniny!“ Cyt!... Już słychać kroki mamy, Już skrzypnęły drzwi alkowy... Ach! czy tylko podołamy, Wszystkie wiersze dobyć z głowy? Czy się które nie pomyli, Nie zapomni, nie zalęknie? Zmylić się w tak ważnej chwili, Pięknieżby to było, — pięknie! Cyt... Ach! czemuż tak serduszko W piersiach naszych bijesz głośno? Cyt... Ach! jakże jesteś muszko, Z tem brzęczeniem swem nieznośną! Cyt... Powtórzyć sobie warto Jak to rym się z rymem godzi... Wtem na rozcież drzwi otwarto, O! radości! mama wchodzi! Stoją dzieci zadyszane, W kącik tuląc się nieśmiało... Gdzież te wiersze tak umiane? A z odwagą cóż się stało? O! nic z tego!... Wszystkie wiersze, Majaczeją gdzieś przed okiem, Aż życzenia się najszczersze, Wysłowiły łez potokiem. Żadne nic już nie pamięta... Tylko jakoś rzewniej, czulej, W tym dniu matczynego święta, Do jej kolan dziś się tuli... A twarz, co się szczęściem płoni, I łezkami zaszłe oczy, Świadczą, że im serce do niej, Omal z piersi nie wyskoczy! Więc i mama rozrzewniona, O nic więcej się nie pyta... Tylko garnie je do łona, I w serduszkach wszystko czyta. Tylko uśmiech, który gości Na jej licu i łzy żywe, Są świadectwem jej radości, Że ma dzieci tak poczciwe! SERCE MATKI Znacie wy dzieci serduszko matki? Wiecież, co w głębi swej mieści? Ilu niebiańskich pociech zadatki I jaki ogrom boleści? Jeżeli dzieci dobre i grzeczne, Wnet serce bije w takt żywszy, Dzieląc wokoło blaski słoneczne, Swojej miłości najtkliwszej. Lecz kiedy dziecko źle mamie życzy, Gdy dziatwa krnąbrna, złośliwa: Serce jej, niby kielich goryczy, Po brzegi łzami opływa. A jak to serce dobre i święte, Jakie najczystsze na świecie, Jaką miłością dla was przejęte: Najlepiej sami to wiecie! Ileżto razy, kiedyście drżały Przed gniewem ojca, spłoszone: To serce matki, drobiazgu mały, Brało cię w swoją obronę. Lub gdyś na karę zasłużył nową I stał jak trusia w kąciku: Kto przebaczenia niósł tobie słowo I pocałunków bez liku? U kogo znajdziesz więcej rozkoszy? Czulej pieszczące cię dłonie? I gdzie ci z oczek nikt snu nie spłoszy, Jak nie u matki na łonie? O! po dniu białym, z światłem jarzącem, Dzieci kochane, jedyne! Takiego skarbu szukać pod słońcem, Jakiem jest serce matczyne! Bo gdy cię wszyscy opuszczą w świecie, Gdy ginąć przyjdzie ci marnie: Jeszcze i wtedy — zbłąkane dziecię, Serce cię matki przygarnie! MAMA PŁACZE Mama płacze... Srebrne łezki W ukryciu ociera, A Cherubin je niebieski Na skrzydełka zbiera. Zbiera skrzętnie rozrzucony Klejnot przy klejnocie, I sam płacze zasmucony, Przy smutnej robocie. A jak zbierze, wnet poleci I na wadze zważy, I na krnąbrne i złe dzieci, Bogu się poskarży. A łzę matki, nie tak łatwo Obmyć przeproszeniem; Bo łza taka, droga dziatwo, Zacięży kamieniem. I na serce twe zuchwałe, Co smuciło mamę, I na życie twoje całe, Wieczną rzuci plamę. I Bóg ciebie zagniewany Wypuści z opieki, I Stróż Anioł zapłakany, Odleci na wieki. A choć mama ci przebaczy, Ciężkie łzy goryczy, Bóg osądzi je inaczej I każdą policzy. Zła to dziatwa i bezbożna, Która mamę smuci: O! bo wszystko wrócić można, Lecz łez nikt nie wróci! NIE BUDŹ MAMY Nie budź mamy, drogie dziecię! Bóg sen dla niej zsyła, Wszakże ona tę noc przecie, Przy tobie spędziła. Noc calutką, ranek cały, Z takim niepokojem, Oczy mamy wciąż czuwały, Przy łóżeczku twojem. Byłaś chorą, — a mateńka, Tłumiąc w piersi łkanie: Wciąż śpiewała — „spij maleńka, Spij moje kochanie!“ I lekarstwo co godzinę, Podawała tobie, I tuliła swą dziecinę, Na piersiach, przy sobie. Teraz prawda, czujesz sama, Że ci znacznie lepiej: Pozwól dziecię, niech spi mama, Niech sen ją pokrzepi! Gdyś ty spiąca, wnet mateczka, Do snu ciebie tuli, I układa do łóżeczka, Nucąc słodkie luli. Więc ci wdzięczną być wypada, Irenko kochana; Patrz jak mama twoja blada, Jaka zatroskana. Nawet Boże! patrz dziecino, Com dostrzegł w półmroku: Dwie łzy srebrne zwolna płyną I świecą w jej oku. Ona i w tej chwili błogiej, Wciąż o tobie marzy! Czy nie widzisz, ile trwogi, Przebija w jej twarzy? A ty biegać chcesz filutko, Bo ci smutno samej... Cyt! — na palcach chodź cichutko, Nie budź, nie budź mamy! SŁUCHAJ MAMY Ej! dziecinki moje drogie, Pszczółek gwarny roju! Jakże dni wam płyną błogie, W szczęściu i spokoju. Ponad wami rodzicielska, Czuwa wciąż opieka, A mateczki dłoń anielska, Z pieszczotą was czeka. Nikt nad wami nie przewodzi, Nikt palca nie skrzywi: Towarzysze moi młodzi, Jakżeście szczęśliwi! Jednej tylko mamy swojej, W domu wolę znacie; Lecz powiedzcie, drodzy moi! Czy też jej słuchacie? Czy też o tem się pamięta, Dziatwo ukochana! Że jej słowo, to rzecz święta I nieodwołana. Że co mama wam zaleci, To tak spełnić trzeba: Jakby to był, drogie dzieci, Rozkaz dany z nieba. Bo jej rady, jej przestrogi, Nauki, wskazówki: To jak posiew niebios błogi, Na młodziutkie główki. Każda myśl jej w duszę wpadnie, Jak promyczek złoty, I wystrzeli potem ładnie, W uroczy kwiat cnoty. Niech więc dziatwa wciąż pamięta, Na mamy rozkazy, Bo jej słowo, to rzecz święta, Dla serca bez skazy. MODLITWA ZA MAMĘ Matko Najświętsza! oto do Ciebie, Co tam królujesz na jasnem niebie I słodkie imię piastujesz Matki, Idą w pokorze niewinne dziatki, I za swą mamę tutaj na ziemi, Błagają Ciebie modły rzewnemi: Daj jej za trudów i starań tyle, Pełne radości i szczęścia chwile! Ileż to ona nocy niespanych, Dni niespokojnych i przepłakanych, Ileż goryczy, Boże jedyny! Przebyła nieraz z naszej przyczyny. O! za tę miłość i poświęcenie, Zlej na nią Maryo! szczęścia promienie! O co, kołacząc do niebios bramy, Błagamy Ciebie dla naszej mamy! Wszak za to serce, którem nas darzy, I za to wszystko, co dla nas marzy I czem otacza nasz wiek dziecięcy: Nic, nic dla siebie nie pragnie więcej, Prócz, byśmy rosły dziateczki małe, Jej na pociechę, Bogu na chwałę. Więc Cię błagamy u niebios bramy: Daj na pociechę urość nam mamy! O! daj Królowo niebios sklepienia, Ziścić nam wszystkie mamy marzenia! Użycz nam łaski swej nieprzebranej, Aby nie smucić mamy kochanej! Wesprzyj chęć naszą i wątłe siły, Byśmy wciąż grzeczne i dobre były! I modły nasze przyjm w niebios bramę: Bo to za mamę naszą, za mamę! GWIAZDKA MATKI Na senną ziemię, Noc cicha spada; Na letniem niebie, Lśni gwiazd gromada. Lecz wpośród wielu, Szukam wpół senny, Mojej gwiazdeczki, Jasnej, promiennej. Gdzież się podziała, Mój mocny Boże! Czy już na wieki, Zagasła może? Czy w przepaść spadła, Jak kamyk z procy, Że jej daremnie Szukam wśród nocy? Wtem, gdy na gwiazdkę Patrzę malutką: Jakaś się postać Zbliża cichutko... Oczy się do niej Zwróciły same, I ucieszony, Ujrzałem mamę! Oparła rękę Na mem ramieniu; Jam duszą tonął, W jej ócz spojrzeniu. I nie zapomnę Przez całe życie, Żem w nich odnalazł, Niebios odbicie. A głos aniołka, Szeptał mi w uszko, Słowa, od których Drżało serduszko. I tak mi w duszy, One przytomne: Że nigdy, nigdy, Ich niezapomnę. Mówił, — że mama, To gwiazdka, dzieci, Co wciąż nad wami Promienna świeci, Co was do Boga Prowadzi co dnia, Ta najpiękniejsza, Gwiazda przewodnia. Po co wam gonić Za inną gwiazdką, Gdy ona wasze Oświeca gniazdko? A nad nią, dziatwo, Zapewniam ciebie: Niema piękniejszej, Na całem niebie. I odtąd zawsze Oczy łzawemi, Szukam mej jasnej Gwiazdki na ziemi. Ona mię wiedzie Drogą żywota: Mej drogiej mamy Gwiazdeczka złota!